Blauwe plekken - blog

“Met mijn zoontje was ik op het consultatiebureau voor een reguliere check. Alles verliep normaal, we maakten een praatje met de dienstdoende arts die mijn zoontje kort onderzocht.

Plotseling begint ze vragen te stellen. Niet direct aan mij, maar eerst aan mijn zoon. Hoe die blauwe plekken op zijn arm kwamen…

Aanvankelijk schrok ik, maar toen besefte ik het: voor mijn ogen trad het veiligheidsprotocol in werking, waarbij een jeugdprofessional checkte of er sprake was van kindermishandeling. Als beleidsmedewerker jeugd heb ik dit beleid zelf nog mede vorm gegeven. En nu was ik zelf een potentiele kindermishandelaar. Erg confronterend, maar eigenlijk juist wat we al jaren willen als jeugdsector: een goede check op mogelijke kindermishandeling, waarbij het kind voorop staat. Voor de goede orde: mijn zoontje was tegen de deurpost aangelopen en de blauwe plekken hadden dus een goede verklaring.”

Dit verhaal hoorde ik laatst van een beleidsmedewerker bij een gemeente, die zich een keer aan de andere kant van het beleid bevond. Niet in de structuren, papieren en afspraken, maar op de werkvloer, als ouder van een kind.

Een waardevolle kans om eens in de schoenen te staan van ouders, kinderen en professionals, iets wat vaak een ambitie is, maar toch nog niet altijd gebeurt. Terwijl het zo bruikbaar is: gegarandeerd dat het nog een keer door je hoofd schiet, de volgende keer dat je de meldcode voorbij ziet komen in een beleidsstuk. Je weet hoe ouders zich voelen, die deze vragen gesteld krijgen.

Ik zou het iedereen willen aanraden die beleid schrijft, plannen maakt, inkoopt en protocollen communiceert: zorg dat je regelmatig op die werkvloer te vinden bent. Soms confronterend, soms ongemakkelijk, maar altijd verrijkend.